NIEUWJAARSRECEPTIE 2018


NIEUWJAARSRECEPTIE 2018

fluitsignaal

Een fluitsignaal markeert niet alleen het begin van een voetbalwedstrijd, maar bij V&V ook het begin van een nieuw jaar, vandaar!

Beste V&V’ers,

Hartelijk welkom op onze nieuwjaarsreceptie. Met Vlug & Vaardig gaat het goed. Hier zou ik kunnen stoppen, natuurlijk nadat ik jullie allemaal het beste voor 2015 heb gewenst.
Zo begon ik 3 jaar geleden de nieuwjaarstoespraak. Ook vorig jaar konden wij nog goede geluiden laten horen, maar inmiddels gaat het met Vlug & Vaardig niet zo goed. Daarover later meer.
Wij moesten in 2017 afscheid nemen van ons lid van verdienste Jan Weijers.
In de loop der jaren hebben wij Jan in verschillende functies binnen onze vereniging meegemaakt en hem leren kennen als een rustige en toegewijde persoon: dienstbaar, opgewekt en zonder pretenties. Wij zullen dan ook in dankbare herinnering houden wat Jan voor Vlug & Vaardig heeft betekend.
2017 is een jaar geworden zonder sportieve hoogtepunten althans wat de senioren betreft. Onze missie is SPORTIEF VOETBALLEN MET PLEZIER VOOR IEDEREEN. Dat is ons aardig gelukt, dus laten wij het daar maar bij.
Er waren natuurlijk wel hoogtepunten. Zo was er een bijzonder V&V-team in de weer, dat een ongelofelijke prestatie heeft neergezet. Wouter Langeler had met zeer ernstige ziekte te kampen en verbleef daardoor enkele weken in het ziekenhuis. Terwijl hij de strijd aanging tegen zijn ziekte, kwam er een V&V-klusteam in actie. Onze speciale verslaggever maakte hierover het volgende verslag:

Plots staan ze daar, stuk voor stuk helden. Sommigen heb ik jaren niet gezien, illustere namen: spitsen Ruthger, Ron en John, de koning van de vrije trap door het midden, Leon. De Donk is er en ook de ideale schoonzoon, Rijkers, er is een vriendin en een broer.
Het duo Frank en Edo, dat ooit een nier uitwisselde en sindsdien voor mij als duo door het leven gaat.
Frank H die een tempo erin gooit alsof hij 18 is en Marco die dat tempo amper bij kan benen.
En natuurlijk de opperman/aanvoerder alias de triatlonman Martin die het zooitje coördineert.
Het is een voetbalteam in optima forma.
Een van de teamleden ligt zwaar ziek in het ziekenhuis en sprak de wens uit dat zijn huis een keer opgeknapt zou worden. Vlug en vaardig wordt dit opgepakt.
Het hele huis gaat ondersteboven en alles wordt aangepakt en dan ook echt alles, er zijn avonden dat er met 6 man tegelijk gewerkt wordt.
Nieuwe meubels, schilderen, lampen, tapijt en schoonmaken, niks is teveel.
Wonderbaarlijke ontmoetingen met de spirituele buurvrouw en de plaatselijke hangjeugd, iedereen werkt mee.
Het mooiste van alles is dat het hele team voetballend nooit bestaan heeft, maar er diep in Amsterdam-Zuid nu een wereldprestatie is neergezet alsof wij tot gisteren samenspeelden.
Einde citaat en applaus voor dit team, want ook dat is V&V, misschien is dit wel V&V.

Er was nog een hoogtepunt. Op 16 december speelde ons veteranen 45+-team een wedstrijd tegen een G-team bij Only Friends in Amsterdam-Noord. Dit team is te sterk voor de G-competitie, maar kan in de laagste klasse niet meekomen. Daarom heeft men een aantal veteranenteams aangeschreven om een keer te komen voetballen. Ons 45+-team heeft die uitnodiging aanvaard. Het werd een bijzondere gebeurtenis, die zeker voor herhaling vatbaar is. Ik denk dat beide gebeurtenissen ook iets te maken hebben met VREDE MAKEN, onderwerp van de kerstboodschap op onze website.

De directeur amateurvoetbal van de KNVB, Jan Dirk van der Zee, schreef in december een column met de titel RUST IN DE TENT. Ik citeer:
 
‘Als je langs de lijn staat en de KNVB van een afstandje hebt gevolgd, vind je misschien dat de bond dit jaar een slechte wedstrijd heeft gespeeld. Per slot van rekening ontstond er een hoop gedoe rond de voetbalpiramide, rommelde het binnen de top van het betaalde voetbal en wist het Nederlands Elftal zich niet te plaatsen voor het WK in Rusland.
Toch kan ik geen andere conclusie trekken, dan dat 2017 een goed jaar was voor het amateurvoetbal. Met aan het begin van het seizoen één van de grootste wijzigingen sinds de jaren ’70: de nieuwe wedstrijdvormen voor pupillen. Het spel gaat daardoor sneller, ieder spelertje komt (veel) meer aan de bal en op het moment dat het even niet loopt, lossen de voetballertjes het zoveel mogelijk onderling op. Na de aanvankelijke storm van kritiek, beginnen zelfs de meest verstokte tegenstanders plezier te krijgen in de veranderingen.’

Ik weet niet op welke planeet Jan Dirk van der Zee leeft, maar vooralsnog niet op de onze. Onze jeugdafdeling is kleiner dan ooit, ondanks alle inspanningen die de jeugdcommissie levert. De reden is maar gedeeltelijk duidelijk. Sommige jongens stoppen, andere vertrekken naar een andere club, soms alleen, maar soms ook als team.
Ik zei jongens, want voor de meiden geldt dit niet. Wij zijn trots op ons meidenteam, dat wij regelmatig op de buis zien in een reclamespot van De Baak. Hun sportieve prestaties mogen er ook zijn, zij doen het goed in de competitie. Misschien moeten wij ‘de bakens’ gaan verzetten en gaan proberen meer sponsors binnen te halen, te beginnen bij De Baak.
Ik ontkom er niet aan en wil er ook niet aan ontkomen om dank te brengen aan al onze vrijwilligers. Zonder die vrijwilligers is Vlug & Vaardig ten dode opgeschreven. Het is ongelofelijk hoeveel werk al onze vrijwilligers verzetten, wij zijn daar zeer dankbaar voor. Het wordt misschien niet vaak of niet vaak genoeg gezegd, maar jullie kunnen er van overtuigd zijn dat onze dank groot, zeer groot is.
 
Voor ons ligt 2018, wat gaat dit jaar ons brengen? Sportief gezien zijn de vooruitzichten niet slecht. Senioren 1 staat bovenaan in de huidige periode en wie weet, lukt het die periode binnen te slepen. Senioren 2 doet het wisselend in de competitie, maar beleeft wel veel voetbalplezier met elkaar. Dat geldt ook voor de overige teams en onze jeugd.
Toch is er een maar, een grote maar zelfs. Vlug & Vaardig is klein, te klein geworden. Te klein wil zeggen te weinig teams en te weinig teams wil zeggen te weinig contributie-inkomsten. Dat heeft uiteraard consequenties voor ons uitgavenpatroon, vroeger noemde men dat de tering naar de nering zetten.
Wij moeten dus aan de slag. Ik hoop van harte, dat jullie dat niet aan het bestuur overlaten, maar meedenken en meewerken. Ik daag jullie uit om, naast het vinden van sponsors, mogelijkheden te bedenken om, zoveel mogelijk binnen de regels, andere inkomsten te bedenken, te vinden en/of te creëren. Enerzijds moeten er meer leden komen, zodat wij wat meer financiële armslag krijgen. Anderzijds moeten wij de kosten beperken. Wij zijn dan ook heel blij, dat Stephen Conell bereid is gevonden hieraan een bijdrage te leveren. Hij gaat dit waarschijnlijk doen met Schotse zuinigheid en daar worden wij alleen maar beter van.
Ik rond af en dat doen wij al enkele jaren met het publiekelijk bedanken van enkele vrijwilligers om daarmee hulde te brengen aan ALLE vrijwilligers, die V&V draaiende houden.
Wij hebben dit jaar gekozen voor de mensen, die bij het bargebeuren betrokken zijn en op die manier voor een belangrijke bron van inkomsten zorgen. Het zijn in alfabetische volgorde:
BAYAZIT BAYAZIT, STEPHEN CONNELL, STEVE VISSER EN LAST BUT NOT LEAST MARCO DE WILDE.
Mannen, heel hartelijk bedankt en vooral dooooorgaaaaan!

Beste V&V’ers, genoeg gepraat. Allemaal bedankt voor jullie inzet en ik wens jullie veel heil en zegen in een sportief en respectvol nieuwjaar, waarin wij gezamenlijk mogen
overleven.
PROOST!

 

Reacties zijn gesloten.